(FLASHBACK)

5 χρόνια πριν. Άνοιξη του 2007. Εγώ πηγαίνω ακόμη στην πρώτη γυμνασίου. Τότε, οι έννοιες Φυσική, Χημεία, Βιολογία είναι εντελώς άγνωστες και στα Μαθηματικά το 0 είναι η αρχή και το τέλος, και κάτω από αυτό το χάος. (Ναι, τόοοσο παλιά ). Διάλειμμα και εγώ διασχίζω τους διαδρόμους του σχολείου αμέριμνη για να πάω στο κυλικείο με κάποιους γνωστούς μου για παγωτό (αρχές της άνοιξης, τα παγωτά κάνουν την εμφάνιση τους στο σχολείο και όπως καταλαβαίνετε έκαναν θραύση). Περνώντας τις αίθουσες της οικιακής οικονομίας, βρίσκομαι στην τελική ευθεία για το κυλικείο. Συνεχίζω αμερίμνη ώσπου και ΜΠΑΑΑΜ! Βρίσκομαι στα πατώματα και προσπαθώ να καταλάβω από που μου ήρθε. Μετά από 10 δευτερόλεπτα σιωπής και παγωμάρας (αυτά που λένε οι άλλοι ότι βλέπεις τη ζωή σου όλη να περνά σαν ταινία μπροστά σου δεν ισχύουν, είναι απλά μερικές στιγμές κενού μέχρι να επιστρέψεις και πάλι στην πραγματικότητα ), βλέπω μπροστά μου την αίτια που είδα τον ουρανό σφοντύλι. Όλόκληρο το τζάμι μιας αίθουσας, μαζί με το αλουμινένιο πλαίσιο, είχε πέσει πάνω μου κατά τη διάρκεια του σύντομου περάσματος μου από μπροστά του. Το τζάμι γερό, το πλαίσιο άθικτο και εγώ ζωντανή. Οι άλλοι είναι ακόμα παγωμένοι για το επόμενο 5λεπτο και εμένα με κοιτάζουν λες και είμαι ζόμπι από τη “Νύχτα των Ζωντανών – Νεκρών”. Συνέρχονται σιγά σιγά και ξεσπάνε σε τρανταχτά γέλια και εγώ σκέφτομαι “Και είμαστε ακόμα ζωντανοί”. Συνεχίζουμε κανονικά το δρόμο μας και παίρνουμε το πολυπόθητο παγωτό που περπατήσαμε τόσα μέτρα (και τόσα παράθυρα ) για να το πάρουμε.

Η μέρα συνεχίζεται κανονικά. Μέχρι που φτάνουμε στην 6η Περίοδο, όπου και μερικά λεπτά μετά συνειδητοποιούμε οτι έχουμε κενό (και κενό χωρίς αναπλήρωση μάλιστα, ιστορική στιγμή για πρωτάκια του γυμνασίου). Κατεβαίνουμε κάτω στα γήπεδα, ζητάμε μπάλες από τους γυμναστές και ξεκινάμε το παιχνίδι.  Τα γήπεδα μας εν τω μετάξυ ήταν κάπου ενδιάμεσα μεταξύ ξεφτισμένου ασφάλτου και χωματόδρομου. Μπάσκετ. Ντρίπλες, Πάσες, Lay Up, Shoot, Rebound και πάλι από την αρχή. Σε μια στιγμή  παίρνω μια πάσα και τρέχω στην ρακέτα. Βρίσκομαι μερικά μέτρα πριν από το καλάθι. Ξαφνικά ορμάει μπροστά μου ένας αντίπαλος. Προσπαθώ να σταματήσω, αλλά δεν πιάνουν τα φρένα μου. (Χαμηλός συντελεστής τριβής που θα λέγαμε και πέρσι στη φυσική ) Και βρίσκομαι φαρδιά πλατιά στο πάτωμα. (Σέκοντ φολ ιν ε ντέι) Αυτή την φορά δεν τη βγάζω και εντελώς καθαρή, όπως προηγουμένως με το παράθυρο, αλλά πάω και μια βόλτα από τους γυμναστές για ιώδιο.  Και για το υπόλοιπο της σχολικής μέρας, μαζεύω βλέμματα συμπόνιας και λύπησης, ειδικά αφιερωμένα στην τυχερή της ημέρας. ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13!

Συμπέρασμα: Η ατυχία δεν κοιτάει ημερομηνίες. Don’t mind about the date. (Τη χθεσινή μου Παρασκευή και 13, μόνο γρουσούζικη δεν μπορώ να την πω. )

Τα λεπτά που όλοι κάνουμε τον απολογισμό της χρονιάς που φεύγει. Δύσκολη χρονιά το 2011. Αλλά με αρκετές ωραίες στιγμές. Αλλά ας μην μείνουμε κολλημένοι σε αυτά που πέρασαν. Με το νέο έτος, ας βγούμε έξω και ας ζήσουμε καινούρια.

Σας εύχομαι να έχετε ένα ευτυχισμένο 2012, γεμάτο με υγεία, χαρά και υπέροχες στιγμές!

Μετά από ένα καλοκαίρι στον αέρα για την Κύπρο (βλέπε Έκρηξη στο Μαρί) και αποφάσεων ζωής για εμένα (επιλογή Πανεπιστημίων) ξεκίνησε μια σχολική χρονιά πίεσης και άγχους για όλους. Τρίτη Λυκείου. Και όποιος αντέξει.

Συχνά είχα την επιθυμία να γράψω κάτι εδώ. Ξεκινούσα να γράφω και τελικά όλα έμεναν drafts. Ακόμα και τώρα που τα βλέπω όλα αυτά μισοτέλειωτα, αισθάνομαι οτι δεν μπορώ να τα ολοκληρώσω. Μισοτέλειωτες σκέψεις, για πάντα στο συρτάρι.

Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα.

Τετάρτη απόγευμα. Έχουμε όλοι λιώσει στο διάβασμα μιας και την Παρασκευή το πρωί δίνουμε Μαθηματικά. Οι μισοί Κατεύθυνσης και οι μισοί Κοινού Κορμού. Κάπου μεταξύ λογαρίθμων, συναρτήσεων και τριγωνομετρίας πέφτει μια πρόταση από την παρέα για θάλασσα μετά τις εξετάσεις. Έρχεται, όμως, ψιλοαπογοήτευση γιατί για τις τρεις μας έπαιζε ιδιαίτερο Φυσικής για την Παρασκευή το μεσημέρι και δε μπορούσαμε να το αναβάλουμε. Και επειδή πλησιάζει και η σειρά της Φυσικής και ο Kirchhoff, o Coulomb και ο Newton δεν αστειεύονται, αναγκαστήκαμε να πουμε όχι στην πρόταση της Παρασκευής (Απογοήτευση νάμπερ ουάν).

Πέμπτη μεσημέρι. Εγώ έχω δώσει εξετάσεις το πρωί (Μαθηματικά πάλι, αλλά για το C2 των GCSE), επιστρέφω σπίτι και λίγη ώρα μετά, παίρνω ένα μήνυμα που μου λέει οτι το μάθημα αναβάλλεται. Παίρνω, αμέσως, τηλέφωνο τις άλλες δυο και μαζί λέμε ένα ομαδικό ΝΑΙ στην πρόταση για την επόμενη μέρα.

Ξημερώνει Παρασκευή. 7 το πρωί. Δεν έχει βγει ακόμη ήλιος, αλλά υποθέτουμε όλοι οτι είναι ακόμη νωρίς και οτι μέχρι το μεσημέρι θα σκάει ο τζίτζικας, όπως και όλες τις προηγούμενες μέρες. Ψιλοαγχωμένη για τις εξετάσεις που ακολουθούν, ετοιμάζω τη τσάντα ώμου για τη θάλασσα και ψάχνω τις ρακέτες μου κάτω από το χαρτομάνι (εξεταστική περίοδος, καταλαβαίνετε τι χαμός επικρατεί). Δεν τις βρίσκω (Απογοήτευση νάμπερ του).

Γύρω στις 10.30, έχουμε όλοι τελειώσει και ετοιμαζόμαστε να πάμε στην παραλία. Δεν είναι μακριά από το σχολείο, οπότε πάμε με τα πόδια. Μερικά λεπτά πριν ξεκινήσουμε, έχει ξεκινήσει να ψιχαλίζει. (Απογοήτευση νάμπερ θρι). Δεν μας πτοεί, όμως, αυτό. Θα σταματήσει. Ξεκινάμε, λοιπόν, και ενώ έχουμε μπει όλοι στο mood του Καλοκαίρι – Θάλασσα – Ήλιος (Ξέρω, άκυρη η τελευταία σκέψη για τα δεδομένα της ημέρας, αλλά αυτά τα τρια παν σετ, πώς να το κάνουμε; ), ξαφνικά ξεσπά μια δυνατή βροχή και μένουμε όλοι άφωνοι. Γουάι Γκόντ; (Απογοήτευση νάμπερ φορ)

Αποφασίζουμε, τότε, να πάμε μια βόλτα στην παραλιακή μέχρι να σταματήσει η βροχή. Ένας από μας θέλει να αγοράσει και κάτι από τα καταστήματα της περιοχής και έτσι ακολουθούμε όλοι. Περνάει περίπου 1,5 ώρα, έχουμε τελειώσει τη βόλτα μας στο δρόμο και μιας και έχει σταματήσει η βροχή παίρνουμε το δρόμο για τη παραλία με την ελπίδα οτι θα άλλαζε επιτέλους ο καιρός και θα κάναμε επίτελους το πρώτο μας καλοκαιρινό μπάνιο.

Αμ δε! Γιατί όπως λέει και ο τίτλος, υπήρχαν άλλα σχέδια από τους ανωτέρω. Ενώ έχουμε μπει ήδη στο πλακώστρωτο δρόμο των Φοινικούδων και λίγα μέτρα μόνο πριν την παραλία, ξαναπιάνει η βροχή (Απογοήτευση νάμπερ φάιβ και τελευταία της μέρας). Είμαστε, όμως, αποφασισμένοι και πάμε στην παραλία, ξεφορτώνουμε τα πράγματα μας σε 2 κρεβατάκια και κάνουμε το πρώτο “καλοκαιρινό” (σε εισαγωγικά, βέβαια) μπάνιο μες τη βροχή. Το σίγουρο είναι οτι θα φεύγαμε βρεγμένοι. Τι νερό της θάλασσας, τι νερό της βροχής, σε αυτή την περίπτωση το ίδιο και το αυτό.

Αρχή κάνω σήμερα με το Donnie Darko του Richard Kelly.

Υπόθεση:

Βρισκόμαστε στα τέλη των θρυλικών 80′s  (Λένε τα  Mid 90′s με κρυφή επιθυμία ).  Στα αυτιά μας ηχούν ακόμα οι disco, οι rock και οι πιο alternative μελωδίες που έβγαλε η θρυλική αυτή δεκαετία.  Για να δημιουργηθεί το κλίμα αυτής της εποχής, το soundtrack της ταινίας συμπεριλαμβάνει μερικά χαρακτηριστικά κομμάτια, όπως το “Head over Heels” των Tears for Fear,  το “Under the Milkyway” των The Church και το “The Killing Moon” των Echo & The Bunnymen. Ο νεαρός Donnie, όντας υπνοβάτης, ξυπνά κάθε πρωί μακριά από το κρεβάτι του. Κάποιο βράδυ ακούει μια φωνή να τον καλεί και ένας γιγάντιος κούνελος, ο Frank, του ανακοινώνει ότι σε 28 μέρες, 6 ώρες, 42 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα ο κόσμος θα καταστραφεί. Αμέσως ξεκινά ένα παιχνίδι με τον χρόνο για αυτόν ενώ τα οικεία του πρόσωπα, εκτός από τη ψυχολόγο του, δεν έχουν ιδέα. Τι θα γίνει άραγε αυτές τις 28 μέρες; Πώς θα επηρεάσει την ζωή του η εμφάνιση του Frank;

Εντυπώσεις:

Για να είμαι ειλικρινής, την ταινία αυτή την ανακάλυψα μέσω ενός κομματιού από το soundtrack της. Συγκεκριμένα η διασκευή του κομματιού “Mad World” των Tears for Fears από τον Gary Jules. Η ταινία δε με απογοήτευσε, όμως. Κυρίως γιατί συνδιάζει δυο αγαπημένα μου θέματα: τα 80s και τα ταξίδια στο χρόνο. Η ίδια η ταινία είναι σαν ένα ζωντανό βιβλίο που αναπτύσσει με το δικό της τρόπο ένα μεγάλο κεφάλαιο της φυσικής (και το αγαπημένο δικό μου) που είναι η τέταρτη διάσταση, δηλαδή ο χρόνος, και τη θεωρία περι των ταξιδιών στο χρόνο. Στο Director’s Cut θα δείτε και ανα διαστήματα αποσπάσματα από ένα βιβλίο σε σχέση με τα ταξίδια στο χρόνο, τα οποία θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας μας. Σας συμβουλεύω να δείτε το Director’s Cut και όχι την απλή Version της ταινίας, καθώς έτσι θα καταλάβετε καλύτερα την πλοκή. Από τους χαρακτήρες ξεχωρίζω τον Donnie (του πολύ νεαρού τότε Jake Gyllenhaal), τον ανήσυχο αλλά και ευαίσθητο πρωταγωνιστή) και την καθηγήτρια λογοτεχνίας Karen (της Drew Barrymore) που προσπαθεί να ανοίξει νέους ορίζοντες στους μαθητές της και να προσπαθήσει να έρθει κοντά τους, με παιδαγωγικές μεθόδους που για την εποχή και για το σχολείο που διαδάσκει θεωρούνται εντελώς λανθασμένες και αποδοκιμάζονται από όλους τους στενόμυαλους καθηγητές και ανθρώπους. “Τους χάνουμε από τη δική μας απάθεια!”, φωνάζει αλλά είναι νωρίς ακόμα για να καταλάβουν πόσο δίκαιο έχει. Αντιθέτως, αρκούνται στο να υποστηρίζουν παράλογες και αβάσιμες, δήθεν επαναστατικές μεθόδους, και ψεύτικους ανθρώπους όπως ο Jim Cunningham (του αείμνηστου Patrick Swayze).

“I hope that when the world comes to an end, I can breathe a sigh of relief, because there will be so much to look forward to.”

Donnie Darko

Δυστυχώς, το τραγούδι δεν πήρε κάποιο βραβείο στο διαγωνισμό, κάτι που το θεωρώ, και αντικειμενικά, μεγάλη αδικία καθώς είναι αποτέλεσμα πολύωρης και εντατικής δουλειάς από μέρος του συνθέτη αλλά και των υπόλοιπων παιδιών, που συμμετείχαν στην εκτέλεση του.

Συγχαρητήρια στον συνθέτη, αλλά και στα υπόλοιπα παιδιά για την εξαιρετική δουλειά τους και είμαι σίγουρη ότι το τραγούδι αυτό θα βρεί σύντομα την αναγνώριση που του αξίζει, ασχέτως του αποτελέσματος του διαγωνισμού, γιατί έχει καταφέρει να συγκινήσει το κοινό που το άκουσε και το έκανε να το αγαπήσει. Κάτι που, σίγουρα, δε θα πάει χαμένο.

Photo by Joe Lanman

…πάνε από το τελευταίο μου post.

Ξέρω, χάθηκα για τα καλά, αλλά έχει πέσει πολύ δουλειά από παντού τους τελευταίους μήνες. Μπορεί η ίδια να μην γράφω πλέον στο blog μου, αλλά παρακολουθώ τι γίνεται στην blogόσφαιρα και εξακολουθώ να διαβάζω τα αγαπημένα μου blog.

Το τελευταίο εξάμηνο, μπορώ να πω οτι, ήταν το πιο γεμάτο της ζωής μου. Και από συναισθήματα και από δουλειά και από στιγμές. Γενικά, με το άνοιγμα των σχολείων, μπορώ να πω ότι έγινε κάτι σαν έκρηξη, σαν Big Bang στη ζωή μου και έγινε μια καινούρια αρχή σε όλους τους τομείς της.

Στο σχολείο, με το τμήμα της Μουσικής Ενδιαφέροντος, οργανώσαμε μουσικά διαλείμματα, όπου παίξαμε τη μουσική που γουστάραμε και είδαμε πόσο υπέροχη φάση είναι να τραγουδάς με τις κιθάρες και καλή παρέα τα αγαπημένα σου κομμάτια. Τα Χριστούγεννα κάναμε μια μουσική παράσταση, με τη χορωδία/ορχήστρα του σχολείου, που αν και οι πρόβες ήταν εξαντλητικές, είχαμε ωραίο αποτέλεσμα. Τραγουδήσαμε και το αγαπημένο μου χριστουγεννιάτικο κομμάτι, το “Happy Christmas (War is over)” του John Lennon, όπου ήταν και η πιο δυνατή στιγμή της βραδιάς.

Αρχές του Φεβράρη, πήγαμε με την παρέα μου σε μια διήμερη εκδρομή του σχολείου στον Πεδουλά για ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Παίζει να ήταν το πιο φοβερό διήμερο που πήγα ποτέ μου. Το θέμα με τις καταστάσεις είναι να τις αντιμετωπίζεις με χιούμορ και να διακωμωδείς τις δυσκολίες που συναντάς για να τις ξεπεράσεις με χιούμορ. Μπορώ να πω ότι αυτό το κάναμε στο μέγιστο, για αυτό και το διήμερο αυτό θα μας μείνει αξέχαστο. Και πιστεύω και για τους υπόλοιπους κατοίκους του χωριού θα μείνουμε αξέχαστοι.

Τις τελευταιές εβδομάδες δούλευα πάνω σε κάποιες φωτογραφίες για το διαγωνισμό φωτογραφίας και μπορώ να πω ότι το κατευχαριστήθηκα. Είχα εγκαταλείψει, σχεδόν τελείως, την φωτογραφική μου τους τελευταίους μήνες και όταν την ξαναέπιασα στα χέρια μου κατάλαβα πόσο μου είχε λείψει και πόσο μου αρέσει να ασχολούμαι με την τέχνη της φωτογραφίας.

Τώρα δουλεύουμε, όλοι, εντατικά για την Ποιητική Βραδιά, που οργανώνει το σχολείο μας με ποιήματα μαθητών και καθηγητών. Πριν από αυτό, όμως, έρχεται η επόμενη Κυριακή, των καρναβαλιών, όπου θα πρέπει να τιμήσουμε τη βραδιά όπως πρέπει. Αποφασίσαμε να ντυθούμε όλοι, ομαδικά, ένα θέμα και πιστεύω οτι θα αρέσει και στους υπόλοιπους η ιδέα μας. Μας λείπουν, προς το παρόν, κάτι κοστούμια, ρίζι, κεραστικά, στέφανα. Περισσότερα δε λέω. Αφήνω τη φαντασία σας να δουλέψει για το τι πρόκειται να ντυθούμε. (“Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα …” )

Τα λέμε σύντομα! (Και αυτή τη φορά το εννοώ )

Και πάμε τώρα στους στόχους μου για τη νέα σεζόν (δηλαδή, το επόμενο φθινόπωρο – χειμώνα – άνοιξη):

> Να μάθω ολόκληρο το “Nothing Else Matters” και την εισαγωγή του “Stairway to Heaven” στην ηλεκτρική κιθάρα. [Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο.]

> Να μάθω να παίζω αρπίσματα στην κλασσική κιθάρα και να μπορώ να τα χρησιμοποιώ όταν παίζω τραγούδια. [Κάτι πάει να γίνει από τώρα, ελπίζω στα μαθήματα να βελτιωθώ.]

> Να κάνω μια απόπειρα να μπω στην χορωδία/ορχήστρα του σχολείου, όχι σε κάποια σημαντική θέση (μιας και δεν είμαι εξαιρετικά καλή στο αντικείμενο αυτό), απλά να συμμετέχω στις παραστάσεις που δίνουν. [Μιλάμε για φοβερή φάση, όποιος αγαπάει τη μουσική, πραγματικά, θα είναι ο Παράδεισός του στο σχολείο.]

> Να ασχοληθώ περισσότερο με τη φωτογραφία. [Ελπίζω να βοηθήσει το ότι την επέλεξα στο σχολείο.]

> Να καταφέρουμε να οργανωθούμε για να πάμε το ερχόμενο καλοκαίρι στην Αγγλία. [Μιας και δίνουμε φέτος τα IGCSE και τελειώνουμε με τα Αγγλικά, μας πρότειναν οι καθηγητές να πάμε μαζί τους σε μια εκδρομή που διοργανώνεται, κάθε καλοκαίρι, στην Αγγλία.]

> Να πάρω με καλό βαθμό τα GCE των Μαθηματικών και τα IGCSE των Αγγλικών. [Στρώσου στο διάβασμα, δατς δι όνλι σολούσιον...]

Αυτά για φέτος. Εγώ θα προσπαθήσω και ελπίζω να τα πετύχω (όσα πιο πολλά γίνεται, τουλάχιστον).

Σήμερα επιστρέψαμε και επίσημα στη ρουτίνα. (Ναι, ανοίξαν τα σχολεία. Ναι, ημέρα Παρασκευή. Η Δευτέρα μας έπεφτε μακριά και είπαμε να μην το καθυστερήσουμε.) Είπα, λοιπόν, να ετοιμάσω δυο post. Το πρώτο είναι μια ανασκόπηση για το τι έκανα φέτος το καλοκαίρι και στο δεύτερο μια καταγραφή των στόχων μου στο επόμενο 9μηνο (Φθινόπωρο – Χειμώνας – Άνοιξη), ακολουθώντας το παράδειγμα του Comfis.

Και πάμε για την ανασκόπηση:

> Κάναμε τα μπάνια μας στην παραλία [Καμία 20αρια κατά τη διάρκεια της μέρας και 2 νυχτερινά, στη διάρκεια των οποίων περάσαμε υπέροχα.]

> Καταφέραμε και οργανώσαμε ένα beach party. [Αν και μας ψιλοβασάνισε αυτό το party στον τομέα της μουσικής, μιας και δυσκολευτήκαμε να βρούμε γεννήτρια, είχαμε θέμα με κάποια CD που ετοιμάσαμε για το party και αργότερα με τα ηχεία που πήραμε.]

> Πήγαμε σε δυο συναυλίες. [Στις 09/06 στον Αλκίνοο Ιωαννίδη και στις 06/08 στους Θάνο Μικρούτσικο και Χρήστο Θηβαίο.]

> Πήγαμε και τα σινεμαδάκια μας. [Toy Story. Γιατί όσων χρονών και να είσαι δεν παύεις να αγαπάς το Γούντι, τον Μπαζ και την παρέα τους]

> Είδα πολλές ταινίες. [Έρχεται και αποκλειστικό post για αυτές.]

> Eίδαμε αρκετά παιχνίδια από το Mundial. [Με κορυφαίο, κατά την άποψή μου, το semi-final Γερμανία - Ουρουγουάη.]

> Πήγαμε θέατρο. [Χθεσινή ιστορία. Στον "Οιδίποδα" με τους Μαρκουλάκη και Καραμπέτη. Μια φορά τον χρόνο έρχονται παραστάσεις από την Ελλάδα στην πόλη μας, κρίμα και άδικο να τις χάσουμε.]

> Πήγαμε και τις διακοπές μας. (Μια εβδομάδα στο βουνό οικογενειακώς και αργότερα κατασκήνωση.)

> Πήγαμε camping με την παρέα. (Αντίσκηνα, στρώματα και κιθάρες.)

> Κάναμε βραδιά με κιθάρες στην παραλία (Ομολογώ ότι ήταν η αγαπημένη μου βραδιά του καλοκαιριού. Με την παρέα γύρω από την φωτιά και τραγούδι με τη συνοδεία των κιθάρων μας.)

Αυτά σε λίγες γραμμές. Σίγουρα έγιναν ακόμα περισσότερα, αλλά θα ήταν δύσκολο να τα καταγράψω όλα σε ένα post. Πάντως, με μια λέξη, αυτό το καλοκαίρι ήταν φοβερό και θα μπορούσα να το ονομάσω ως το καλύτερο μου καλοκαίρι μέχρι τώρα.

(Σύντομα θα δημοσιεύσω και το post με τους στόχους.)

Κυριακή 14 Αυγούστου 2005. Η τηλεόραση διακόπτει, ξαφνικά, το κανονικό της πρόγραμμα για να μεταδώσει μια είδηση. “Το αεροπλάνο Boeing 737-300 της Helios Airways, στην πτήση 522 από Λάρνακα προς Αθήνα, κατέπεσε στο Γραμματικό Αττικής”. Και εκεί, ο χρόνος σταμάτησε για την Κύπρο. Η αγωνία απλώθηκε σε όλο το νησί, που για λίγες ώρες ζει με το φόβο ότι μέσα στο αεροπλάνο βρισκόταν κάποιο δικό του πρόσωπο. Αργότερα, ο κατάλογος με τα ονόματα των 121 επιβατών της πτήσης ανακοινώνεται. Δε γλίτωσε κανένας.

Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε το μαρτύριο για τους συγγενείς των θυμάτων. Αυτών που έχασαν γονείς, αδέρφια, εγγόνια, συγγενείς, φίλους. Η τηλεόραση κράτησε το γεγονός αυτό πρώτη είδηση για κάποιες εβδομάδες. Μετά κάτι άλλο συνέβει και έκλεψε την προσοχή των Μ.Μ.Ε. Το δυστύχημα αυτό πέρασε, για πολλούς, στην ιστορία. Αλλά η ζωή για τους ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους, εκείνη την ημέρα, άλλαξε εντελώς. Έχασαν τη γη κάτω από τα πόδια τους.

Και από τότε παλεύουν για να βρουν το δίκιο τους. 5 χρόνια γυρίζουν από δικαστήριο σε δικαστήριο, για να αποδοθεί δικαιοσύνη σε αυτούς που έφταιξαν για αυτό το δυστύχημα. Και ακόμα πολεμούν, χωρίς αποτέλεσμα. Εντάξει, αυτό σίγουρα δε θα φέρει τους δικούς τους πίσω, ούτε θα αναπληρώσει την απώλεια τους, αλλά είναι καλό να τιμωρηθούν εκείνοι που πήραν στο λαιμό τους 121 ανθρώπινες ψυχές. Ίσως, έτσι, να οδηγηθούν και αυτές στη λύτρωση και να αναπαυθούν εν ειρήνη. Eίναι το ελάχιστο που οφείλουμε σαν κοινωνία, στους αδικοχαμένους αυτούς ανθρώπους και στους δικούς τους.

Αιωνία τους η μνήμη και υπομονή στους δικούς τους, που περνούν εδώ και πέντε χρόνια το δικό τους Γολγοθά.