Καρναβάλια 2012 ή αλλιώς The Rise of Militarism

•March 8, 2012 • 2 Comments

Ξέρω, αυτό το post, έρχεται λίγο εκπρόθεσμα, αλλά τα καρναβάλια του 2012 αξίζουν όπωσδηποτε ένα post.

Καταρχάς, εμείς δε ντυθήκαμε τίποτα ιδιαίτερο φέτος αφενός γιατί δεν προγραμματίσαμε κάποια υπερπαραγωγή όπως πέρσι (Ο γάμος ακόμα συζητιέται) και αφετέρου το αποφασίσαμε τελευταία στιγμή. Τελικά έχουμε μια έφεση στα last minute plans σαν παρέα, γιατί συνήθως αυτά μας βγαίνουν καλύτερα.

Κυριακή απόγευμα με τη Χ. Γυρίζουμε από περίπτερο σε περίπτερο για μπογιές προσώπου και άλλα σύνεργα πρόχειρου μασκαρέματος. Αφού γυρίσαμε τα 4 περίπτερα της περιοχής, χωρίς να εντοπίσουμε το παραμικρό (Πού είναι το Jumbo, όταν το χρειάζεσαι;), φτάσαμε στην έξοδο του χωριού όπου βρίσκεται το τελευταίo και το πιο πρόσφατα ανοιγμένο περίπτερο, το οποίο, αν και έχει για main attraction τα δολώματα ψαρέματος (φανταστείτε ένα καλάμι ψαρέματος 3-4ων μέτρων στην είσοδο με ένα ψεύτικο ψάρι στερεωμένο στην άκρη να αιωρείται στην μέση του αυτοκινητόδρομου!), είχε ένα ολόκληρο δωμάτιο γεμάτο είδη καρναβαλιού. Εκεί, με τη Χ βρήκαμε ό,τι φανταστείτε! Από μπογιές μασκαρέματος μέχρι μάσκες του σύντροφου Δημητρώφ Χριστόφια! (Inside Joke των Κυπρίων για τον πρόεδρο της δημοκρατίας :P) Το βράδυ μαζευτήκαμε οι τρεις μας, εγώ, η Χ και η Ε και μασκαρευτήκαμε. Ευτυχώς, που η Χ είναι γενικά μεγάλο και άπιαστο ταλέντο στη ζωγραφική, και ακόμα και με ένα απλό Face Painting που έκανε στην καθεμιά, καταφέραμε ένα πρόχειρο μεν αλλά πετυχημένο μασκάρεμα και κατεβήκαμε να τιμήσουμε και εμείς τη μέρα, στα downtown της πόλης.

Από αυτή τη στιγμή, αφήνω τα δικά μας, και πάω στον υπόλοιπο κόσμο για να σας μεταφέρω τα φετινά trends στις μεταμφιέσεις. 😛 Ένας ήταν ο ξεκάθαρος βασιλιάς των φετινών καρναβαλιών και αυτός ήταν ο στρατός. Την Κυριακή το βράδυ θα είχα δει άνετα γύρω στα 50 άτομα ντυμένα στρατιώτες! Και το αστείο είναι οτι οι περισσότεροι ήταν της ηλικίας μου που σημαίνει οτι το καλοκαίρι θα ντυθούν επίσημα στα στρατιωτικά! Τόοοσο πολύ ανυπομονείτε, πια; 😛 Για τους μεγαλύτερους, πάλι, που τελείωσαν το στρατιωτικό τους και αποφάσισαν να ξαναντυθούν στο χακί για τα καρναβάλια, ένα έχω να πω. Τόοοση αγάπη έχετε για το στρατό ή είσαστε τόοσο μαζοχιστές; 😛 Όσο για τις γυναίκες που ντύθηκαν στρατιωτίνες, έχω καταλάβει το λόγο. Είναι το αντίστοιχο γυναικείο καρναβαλίστικο απωθημένο στο γνωστό αντρικό. Ελάτε τώρα που δεν καταλαβαίνετε! Κάθε άντρας θέλει να ντυθεί γυναίκα στα καρναβάλια, έστω και για μια φορά στη ζωή του! 😛 Κάτι που το κάνει και τη δεύτερη πιο δημοφιλής αμφίεση για φέτος. Το τι φούστα και μάσκαρα έπεσε φέτος μεταξύ των αντρών, δε λέγεται! Από ομαδικές αμφιέσεις έπεσε πολύ στρουμφάκι φέτος, τράπουλες και UNO. Την παράσταση έκλεψαν, όμως, κάποιοι που ντύθηκαν LMFAO (Ξέρετε, αυτοί οι “Party Rock Anthem”), με περούκες τύπου comfis (πολύ πετυχημένη η αμφίεση σου, μεγάλε comfis!) που γύριζαν με τα CD player στην παραλιακή και είχαν ετοιμάσει και την ανάλογη χορογραφία (Πρέπει έπεσε προετοιμασία πολλούς μήνες πριν). Ανάμεσα σε όλα ήταν και ένας ξεκάρφωτος ντυμένος Τάσος Παπαδόπουλος (ληγμένο, μακάβριο, δήθεν αστείο). Πού πήγαν οι υπόλοιποι πολιτικοί φέτος, οεο; Ούτε ένας Χριστόφιας, ούτε ένας Αναστασιάδης, ούτε καν μια Πραξούλλα; Μάλλον, έχει πεθάνει πια η πολιτική σάτιρα στα καρναβάλια. Ή απλά τους έχουν βαρεθεί όλους (πιο πιθανή αυτή η εκδοχή).

Υ.Γ. Για πρώτη φορά στα χρονικά που κατεβαίνω στην παραλιακή για τα καρναβάλια, είδα άτομο ντυμένο με εκείνες τις τεράστιες φουσκωτές στολές που βλέπουμε στις ταινίες! Βρίσκεις κάπου τέτοιες στολές στην Κύπρο ή πέφτει και εδώ eBay;

Σύστημα Ισορροπίας του Σύμπαντος

•February 28, 2012 • 3 Comments

Φτάνει η στιγμή στη ζωή όλων μας που πιστεύουμε ότι φτάσαμε πάτο. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους.  Άλλοι για πραγματικά σοβαρούς λόγους, άλλοι για λιγότερο.

Και ξαφνικά, ξημερώνει μια μέρα που από τον πάτο της προηγούμενης μέρας βρίσκεσαι, ξαφνικά, αρκετούς ορόφους πιο πάνω, αγγίζοντας ξαφνικά το άπιαστο της ευτυχίας. Από το μηδέν φτάνεις, έστω για δευτερόλεπτα, κοντά στο άπειρο.

Το Σύστημα Ισορροπίας του Σύμπαντος. Μεγάλη υπόθεση.

Και κάτι σχετικό:

Καμία λέξη…

•January 29, 2012 • 2 Comments

Θα ήθελα να μπορούσα να έγραφα όλα όσα σκέφτομαι, απλά για να ελαφρύνω το κεφάλι μου από τις σκέψεις, αλλά τη μάχη κερδίζει το backspace. Τεράστια ήταν η αποψινή νύχτα…

Μια νέα μέρα ξημερώνει, ελπίζω καλύτερη για όλους μας. Καινούρια αρχή…

Καλή μας μέρα

Παρασκευή και 13

•January 14, 2012 • Leave a Comment

(FLASHBACK)

5 χρόνια πριν. Άνοιξη του 2007. Εγώ πηγαίνω ακόμη στην πρώτη γυμνασίου. Τότε, οι έννοιες Φυσική, Χημεία, Βιολογία είναι εντελώς άγνωστες και στα Μαθηματικά το 0 είναι η αρχή και το τέλος, και κάτω από αυτό το χάος. (Ναι, τόοοσο παλιά :P). Διάλειμμα και εγώ διασχίζω τους διαδρόμους του σχολείου αμέριμνη για να πάω στο κυλικείο με κάποιους γνωστούς μου για παγωτό (αρχές της άνοιξης, τα παγωτά κάνουν την εμφάνιση τους στο σχολείο και όπως καταλαβαίνετε έκαναν θραύση). Περνώντας τις αίθουσες της οικιακής οικονομίας, βρίσκομαι στην τελική ευθεία για το κυλικείο. Συνεχίζω αμερίμνη ώσπου και ΜΠΑΑΑΜ! Βρίσκομαι στα πατώματα και προσπαθώ να καταλάβω από που μου ήρθε. Μετά από 10 δευτερόλεπτα σιωπής και παγωμάρας (αυτά που λένε οι άλλοι ότι βλέπεις τη ζωή σου όλη να περνά σαν ταινία μπροστά σου δεν ισχύουν, είναι απλά μερικές στιγμές κενού μέχρι να επιστρέψεις και πάλι στην πραγματικότητα :P), βλέπω μπροστά μου την αίτια που είδα τον ουρανό σφοντύλι. Όλόκληρο το τζάμι μιας αίθουσας, μαζί με το αλουμινένιο πλαίσιο, είχε πέσει πάνω μου κατά τη διάρκεια του σύντομου περάσματος μου από μπροστά του. Το τζάμι γερό, το πλαίσιο άθικτο και εγώ ζωντανή. Οι άλλοι είναι ακόμα παγωμένοι για το επόμενο 5λεπτο και εμένα με κοιτάζουν λες και είμαι ζόμπι από τη “Νύχτα των Ζωντανών – Νεκρών”. Συνέρχονται σιγά σιγά και ξεσπάνε σε τρανταχτά γέλια και εγώ σκέφτομαι “Και είμαστε ακόμα ζωντανοί”. Συνεχίζουμε κανονικά το δρόμο μας και παίρνουμε το πολυπόθητο παγωτό που περπατήσαμε τόσα μέτρα (και τόσα παράθυρα :P) για να το πάρουμε.

Η μέρα συνεχίζεται κανονικά. Μέχρι που φτάνουμε στην 6η Περίοδο, όπου και μερικά λεπτά μετά συνειδητοποιούμε οτι έχουμε κενό (και κενό χωρίς αναπλήρωση μάλιστα, ιστορική στιγμή για πρωτάκια του γυμνασίου). Κατεβαίνουμε κάτω στα γήπεδα, ζητάμε μπάλες από τους γυμναστές και ξεκινάμε το παιχνίδι.  Τα γήπεδα μας εν τω μετάξυ ήταν κάπου ενδιάμεσα μεταξύ ξεφτισμένου ασφάλτου και χωματόδρομου. Μπάσκετ. Ντρίπλες, Πάσες, Lay Up, Shoot, Rebound και πάλι από την αρχή. Σε μια στιγμή  παίρνω μια πάσα και τρέχω στην ρακέτα. Βρίσκομαι μερικά μέτρα πριν από το καλάθι. Ξαφνικά ορμάει μπροστά μου ένας αντίπαλος. Προσπαθώ να σταματήσω, αλλά δεν πιάνουν τα φρένα μου. (Χαμηλός συντελεστής τριβής που θα λέγαμε και πέρσι στη φυσική :P) Και βρίσκομαι φαρδιά πλατιά στο πάτωμα. (Σέκοντ φολ ιν ε ντέι) Αυτή την φορά δεν τη βγάζω και εντελώς καθαρή, όπως προηγουμένως με το παράθυρο, αλλά πάω και μια βόλτα από τους γυμναστές για ιώδιο.  Και για το υπόλοιπο της σχολικής μέρας, μαζεύω βλέμματα συμπόνιας και λύπησης, ειδικά αφιερωμένα στην τυχερή της ημέρας. ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13! 😛

Συμπέρασμα: Η ατυχία δεν κοιτάει ημερομηνίες. Don’t mind about the date. (Τη χθεσινή μου Παρασκευή και 13, μόνο γρουσούζικη δεν μπορώ να την πω. :P)

Λίγα λεπτά πριν το 2012…

•January 1, 2012 • 3 Comments

Τα λεπτά που όλοι κάνουμε τον απολογισμό της χρονιάς που φεύγει. Δύσκολη χρονιά το 2011. Αλλά με αρκετές ωραίες στιγμές. Αλλά ας μην μείνουμε κολλημένοι σε αυτά που πέρασαν. Με το νέο έτος, ας βγούμε έξω και ας ζήσουμε καινούρια.

Σας εύχομαι να έχετε ένα ευτυχισμένο 2012, γεμάτο με υγεία, χαρά και υπέροχες στιγμές! 🙂

Με θυμάσαι;

•November 29, 2011 • 1 Comment

Εγώ είμαι. Η Firebolt. Ξέρω. Έχω κάτι μήνες να φανώ εδώ, αλλά στην παρούσα φάση, ήταν πιο σημαντική η offline παρουσία μου, παρά η online.

Μετά από ένα καλοκαίρι στον αέρα για την Κύπρο (βλέπε Έκρηξη στο Μαρί) και αποφάσεων ζωής για εμένα (επιλογή Πανεπιστημίων) ξεκίνησε μια σχολική χρονιά πίεσης και άγχους για όλους. Τρίτη Λυκείου. Και όποιος αντέξει.

Συχνά είχα την επιθυμία να γράψω κάτι εδώ. Ξεκινούσα να γράφω και τελικά όλα έμεναν drafts. Ακόμα και τώρα που τα βλέπω όλα αυτά μισοτέλειωτα, αισθάνομαι οτι δεν μπορώ να τα ολοκληρώσω. Μισοτέλειωτες σκέψεις, για πάντα στο συρτάρι.

Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα.

Everyday Stories Vol.1: God Laughs at Those Who Make Plans

•May 31, 2011 • Leave a Comment

Τετάρτη απόγευμα. Έχουμε όλοι λιώσει στο διάβασμα μιας και την Παρασκευή το πρωί δίνουμε Μαθηματικά. Οι μισοί Κατεύθυνσης και οι μισοί Κοινού Κορμού. Κάπου μεταξύ λογαρίθμων, συναρτήσεων και τριγωνομετρίας πέφτει μια πρόταση από την παρέα για θάλασσα μετά τις εξετάσεις. Έρχεται, όμως, ψιλοαπογοήτευση γιατί για τις τρεις μας έπαιζε ιδιαίτερο Φυσικής για την Παρασκευή το μεσημέρι και δε μπορούσαμε να το αναβάλουμε. Και επειδή πλησιάζει και η σειρά της Φυσικής και ο Kirchhoff, o Coulomb και ο Newton δεν αστειεύονται, αναγκαστήκαμε να πουμε όχι στην πρόταση της Παρασκευής (Απογοήτευση νάμπερ ουάν).

Πέμπτη μεσημέρι. Εγώ έχω δώσει εξετάσεις το πρωί (Μαθηματικά πάλι, αλλά για το C2 των GCSE), επιστρέφω σπίτι και λίγη ώρα μετά, παίρνω ένα μήνυμα που μου λέει οτι το μάθημα αναβάλλεται. Παίρνω, αμέσως, τηλέφωνο τις άλλες δυο και μαζί λέμε ένα ομαδικό ΝΑΙ στην πρόταση για την επόμενη μέρα.

Ξημερώνει Παρασκευή. 7 το πρωί. Δεν έχει βγει ακόμη ήλιος, αλλά υποθέτουμε όλοι οτι είναι ακόμη νωρίς και οτι μέχρι το μεσημέρι θα σκάει ο τζίτζικας, όπως και όλες τις προηγούμενες μέρες. Ψιλοαγχωμένη για τις εξετάσεις που ακολουθούν, ετοιμάζω τη τσάντα ώμου για τη θάλασσα και ψάχνω τις ρακέτες μου κάτω από το χαρτομάνι (εξεταστική περίοδος, καταλαβαίνετε τι χαμός επικρατεί). Δεν τις βρίσκω (Απογοήτευση νάμπερ του).

Γύρω στις 10.30, έχουμε όλοι τελειώσει και ετοιμαζόμαστε να πάμε στην παραλία. Δεν είναι μακριά από το σχολείο, οπότε πάμε με τα πόδια. Μερικά λεπτά πριν ξεκινήσουμε, έχει ξεκινήσει να ψιχαλίζει. (Απογοήτευση νάμπερ θρι). Δεν μας πτοεί, όμως, αυτό. Θα σταματήσει. Ξεκινάμε, λοιπόν, και ενώ έχουμε μπει όλοι στο mood του Καλοκαίρι – Θάλασσα – Ήλιος (Ξέρω, άκυρη η τελευταία σκέψη για τα δεδομένα της ημέρας, αλλά αυτά τα τρια παν σετ, πώς να το κάνουμε; :P), ξαφνικά ξεσπά μια δυνατή βροχή και μένουμε όλοι άφωνοι. Γουάι Γκόντ; (Απογοήτευση νάμπερ φορ)

Αποφασίζουμε, τότε, να πάμε μια βόλτα στην παραλιακή μέχρι να σταματήσει η βροχή. Ένας από μας θέλει να αγοράσει και κάτι από τα καταστήματα της περιοχής και έτσι ακολουθούμε όλοι. Περνάει περίπου 1,5 ώρα, έχουμε τελειώσει τη βόλτα μας στο δρόμο και μιας και έχει σταματήσει η βροχή παίρνουμε το δρόμο για τη παραλία με την ελπίδα οτι θα άλλαζε επιτέλους ο καιρός και θα κάναμε επίτελους το πρώτο μας καλοκαιρινό μπάνιο.

Αμ δε! Γιατί όπως λέει και ο τίτλος, υπήρχαν άλλα σχέδια από τους ανωτέρω. Ενώ έχουμε μπει ήδη στο πλακώστρωτο δρόμο των Φοινικούδων και λίγα μέτρα μόνο πριν την παραλία, ξαναπιάνει η βροχή (Απογοήτευση νάμπερ φάιβ και τελευταία της μέρας). Είμαστε, όμως, αποφασισμένοι και πάμε στην παραλία, ξεφορτώνουμε τα πράγματα μας σε 2 κρεβατάκια και κάνουμε το πρώτο “καλοκαιρινό” (σε εισαγωγικά, βέβαια) μπάνιο μες τη βροχή. Το σίγουρο είναι οτι θα φεύγαμε βρεγμένοι. Τι νερό της θάλασσας, τι νερό της βροχής, σε αυτή την περίπτωση το ίδιο και το αυτό. 😛