Παρασκευή και 13

(FLASHBACK)

5 χρόνια πριν. Άνοιξη του 2007. Εγώ πηγαίνω ακόμη στην πρώτη γυμνασίου. Τότε, οι έννοιες Φυσική, Χημεία, Βιολογία είναι εντελώς άγνωστες και στα Μαθηματικά το 0 είναι η αρχή και το τέλος, και κάτω από αυτό το χάος. (Ναι, τόοοσο παλιά :P). Διάλειμμα και εγώ διασχίζω τους διαδρόμους του σχολείου αμέριμνη για να πάω στο κυλικείο με κάποιους γνωστούς μου για παγωτό (αρχές της άνοιξης, τα παγωτά κάνουν την εμφάνιση τους στο σχολείο και όπως καταλαβαίνετε έκαναν θραύση). Περνώντας τις αίθουσες της οικιακής οικονομίας, βρίσκομαι στην τελική ευθεία για το κυλικείο. Συνεχίζω αμερίμνη ώσπου και ΜΠΑΑΑΜ! Βρίσκομαι στα πατώματα και προσπαθώ να καταλάβω από που μου ήρθε. Μετά από 10 δευτερόλεπτα σιωπής και παγωμάρας (αυτά που λένε οι άλλοι ότι βλέπεις τη ζωή σου όλη να περνά σαν ταινία μπροστά σου δεν ισχύουν, είναι απλά μερικές στιγμές κενού μέχρι να επιστρέψεις και πάλι στην πραγματικότητα :P), βλέπω μπροστά μου την αίτια που είδα τον ουρανό σφοντύλι. Όλόκληρο το τζάμι μιας αίθουσας, μαζί με το αλουμινένιο πλαίσιο, είχε πέσει πάνω μου κατά τη διάρκεια του σύντομου περάσματος μου από μπροστά του. Το τζάμι γερό, το πλαίσιο άθικτο και εγώ ζωντανή. Οι άλλοι είναι ακόμα παγωμένοι για το επόμενο 5λεπτο και εμένα με κοιτάζουν λες και είμαι ζόμπι από τη “Νύχτα των Ζωντανών – Νεκρών”. Συνέρχονται σιγά σιγά και ξεσπάνε σε τρανταχτά γέλια και εγώ σκέφτομαι “Και είμαστε ακόμα ζωντανοί”. Συνεχίζουμε κανονικά το δρόμο μας και παίρνουμε το πολυπόθητο παγωτό που περπατήσαμε τόσα μέτρα (και τόσα παράθυρα :P) για να το πάρουμε.

Η μέρα συνεχίζεται κανονικά. Μέχρι που φτάνουμε στην 6η Περίοδο, όπου και μερικά λεπτά μετά συνειδητοποιούμε οτι έχουμε κενό (και κενό χωρίς αναπλήρωση μάλιστα, ιστορική στιγμή για πρωτάκια του γυμνασίου). Κατεβαίνουμε κάτω στα γήπεδα, ζητάμε μπάλες από τους γυμναστές και ξεκινάμε το παιχνίδι.  Τα γήπεδα μας εν τω μετάξυ ήταν κάπου ενδιάμεσα μεταξύ ξεφτισμένου ασφάλτου και χωματόδρομου. Μπάσκετ. Ντρίπλες, Πάσες, Lay Up, Shoot, Rebound και πάλι από την αρχή. Σε μια στιγμή  παίρνω μια πάσα και τρέχω στην ρακέτα. Βρίσκομαι μερικά μέτρα πριν από το καλάθι. Ξαφνικά ορμάει μπροστά μου ένας αντίπαλος. Προσπαθώ να σταματήσω, αλλά δεν πιάνουν τα φρένα μου. (Χαμηλός συντελεστής τριβής που θα λέγαμε και πέρσι στη φυσική :P) Και βρίσκομαι φαρδιά πλατιά στο πάτωμα. (Σέκοντ φολ ιν ε ντέι) Αυτή την φορά δεν τη βγάζω και εντελώς καθαρή, όπως προηγουμένως με το παράθυρο, αλλά πάω και μια βόλτα από τους γυμναστές για ιώδιο.  Και για το υπόλοιπο της σχολικής μέρας, μαζεύω βλέμματα συμπόνιας και λύπησης, ειδικά αφιερωμένα στην τυχερή της ημέρας. ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13! 😛

Συμπέρασμα: Η ατυχία δεν κοιτάει ημερομηνίες. Don’t mind about the date. (Τη χθεσινή μου Παρασκευή και 13, μόνο γρουσούζικη δεν μπορώ να την πω. :P)

Advertisements

~ by Firebolt on January 14, 2012.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: